Belarus'2020

(no subject)

не, з тым, што Рыгорыч казаў пра Дуду і Зяленскага, часткова можна і згадзіцца. Але радавацца літоўскім падзеям яму, прынамсі, зарана.

А гэта навіна на афіцыйны сайт чамусьці не трапіла. Не ведаю як грамадзянская вайна, але аналаг "Стальны шлем" vs "Рот фронт" у нас цяпер цалкам магчымы!..

P. S. Усё-такі яшчэ некалькі слоў:
  • Тое, што ён тусуе адну і тую ж калоду, дае магчымасць спадзявацца, што "сапраўдных патрыётаў" (у яго разуменні гэтага слова) у Сінявокай усё-такі няшмат. Але што калі ён не блефуе?.. (Усё ж такі Акадэмія кіравання і іншыя падобныя ўстановы працуюць!)

  • Хутчэй за ўсё, гэтыя падлікі вынікаў "выбараў" найбольш адпавядаюць рэчаіснасці. Потым колькасць далучыўшыхся ўзрасла. Але зараз у мяне адчуванне, што гэты рост скончыўся: усе, каго "калектыўны Рыгорыч" мог абурыць сваімі дзеяннямі, ужо імі абураныя...
Belarus'2020

(no subject)

Апошнім часам з Вольфам Рубінчыкам амаль няма аб чым спрачацца. Хіба што так, па дробязі...

Так, "за 14 гадоў "Еўропа" з яе "прынцыпамі" мірылася з Лукашэнкам, сварылася, зноў мірылася за кошт "апазіцыі". Гэта — амаль рэзюмэ фразы з інтэрв'ю Вольгі Карач ("за 26 гадоў кіравання Лукашэнкі ў Еўрасаюза выпрацаваліся такія звычкі і патэрны паводзінаў у дачыненні да Беларусі. Гэтая палітычная шызафрэнія, як я гэта называю, ужо існавала даўно, з 1996 года, пасля непрызнанага рэферэндуму. З аднаго боку, Лукашэнка, нібыта, нелегітымны прэзідэнт, які захапіў уладу ўзброеным шляхам, — а я нагадаю, што тады Лукашэнка ўвёў войскі ў парламент і разагнаў беларускі незалежны парламент з дапамогай арміі сілавікоў. З іншага боку, ён — прадстаўнік нейкай улады, у яго ёсць нейкі мандат"), пра якое ён у каментары да аднаго з маіх пастоў сказаў, што "гутарка збольшага на ўзроўні ільфапятроўскіх "пікейных жылетаў".

Пра "перазагрузку сістэмы, немагчымую без "валтузні з тэкстамі" больш падрабязна ён пісаў раней, і па адным-двум абзацы ў іншых артыкулах. У прынцыпе няма аб чым спрачацца (асабліва з тым, "што без адмовы ад прэзідэнцкага кантролю над цэнтрвыбаркамам і судамі (які з 1996 г. замацаваны ў Канстытуцыі) сумленныя выбары так і застануцца лозунгам, пустым гукам"). Але і прыкладаў таго, што "ў нас не настолькі кепская Канстытуцыя, каб з яе пачынаць", больш чым дастаткова (некаторыя з іх я прывёў у сваім "лонгрыдзе"; потым паўтарыўся пра не(да)выканнанне Канстытуцыі ў пытанні свабоды сумлення; даволі часта цытуемая мною і Вольфам Рубінчыкам "Нямецкая хваля" нагадала, што "беларускія рабочыя і служачыя пазбаўлены права на страйк"; калі заняцца гэтым сур'ёзна, напэўна, застанецца не так шмат артыкулаў Канстытуцыі, якія б улада выконвала, ці не было б "спячых" законаў, якія б усё роўна гэтай Канстытуцыі супярэчылі). Дыскусія ўсё больш нагадвае спрэчку паміж савецкімі праваабаронцамі з іх заклікам "выконваць сваю Канстытуцыю!" — і заўвагамі, напрыклад, Доры Штурман (не толькі ў гэтай кнізе), аб тым, што, нават парушаючы пэўныя артыкулы сваёй Канстытуцыі, бальшавікі выконвалі 125-ы і 126-ы артыкулы "сталінскай" і 6-ы і 50-ы артыкулы "брэжнеўскай" Канстытуцый. Не ведаю, як не цяжка заўважыць, мне бліжэй "савецкая праваабарончая" тактыка. Канстытуцыяй зоймемся па-Маякоўскаму: "когда ж / прорвемся сквозь заставы / и праздник будет за болью боя"...

З думкай, што "забастоўкі з палітычнымі вымогамі – "дах" пабудовы, у падмурку якой мусілі б ляжаць забастоўкі з патрабаваннямі эканамічнымі" цяжка не пагадзіцца, але яна нагадала нядаўні (адзін з нешматлікіх адэкватных) артыкул пра Бунд у ліпеньскіх "Вопросах истории", што нібыта адной з прычын яўрэйскіх пагромаў было тое, што не спраўдзіліся надзеі на палітычныя забастоўкі...

Вось, здаецца, і ўсё, што можна сказаць у якасці ўдакладнення...
Belarus'2020

(no subject)

Дзякуй Богу, я яшчэ не ўяляю небяспекі!.. Мая праблема з інтэрнетам была выклікана некарэктным завяршэннем работы псіфона, і я нарэшце яе выправіў (і таксама даведаўся, што рабіць у такіх выпадках у будучым). І яшчэ адно даведаўся: электронная перапіска з "Белтэлекомам" — справа вельмі доўгая. Чамусьці хутчэй (і лягчэй) ім званіць ці прыгодзіць у сэрвісныя цэнтры.

Рыгорыч ужо сказаў пра радыкалізацыю пратэстаў (і нават згадаў маю любімую чыгунку: як я ўвесь час пішу, досвед рэвалюцыі 1905—1907 года паказвае [вопыт польскай "Салідарнасці" мне менш вядомы], што агульнанацыянальны палітычны страйк мае сэнс, калі ўстане чыгунка). Вядома, пра радыкалізацыю і раней не казаў толькі лянівы (я нават спасылак ужо не знайду! Ні пра патавасць сітуацыі, ні пра тое, што павышэнне градуса рэпрэсій не можа не вызваць у адказ тых ці іншых эксцэсаў; толькі пра тое, хто гэты градус павышае, памятаю як сваю заўвагу, так і Вольгі Карач [хто аддае перавагу тэксту, можа зазірнуць сюды]).

Таксама нельга не прызнаць, што тыя-сія прыкметы радыкалізацыі можна было заўважыць ад самага пачатку (тое, што тут паказана пра Пінск; у Мінску таксама зрываліся "на кулачкі"; на другой і трэцяй хвіліне гэтага відэа [ну, не карыстаюся я тут.баем як СМІ! і ніколі гэтага не рабіў] таксама можна заўважыць нямірныя рэакцыі, хаця, здаецца, у апошнім выпадку не з боку / у бок сілавікоў).

Але зрабіўшы крок у бок аб'ектыўнасці, вяртаюся і расказваю (тут, праўда, мае месца "сапсаваны тэлефон"), што мая пляменніца ў панядзелак спыталася ў адной з бабуляў: "а можна папрасіць у Бога, каб АМАПаўцы не стралялі ў людзей?" — бо яна гэта бачыла не на якім мітынгу, а на звычайнай дзіцячай пляцоўцы (што праўда, побач з Арлоўскай, але ж гэта сілавікі спраўджваюць прапагандысцкую "сацыяльную рэкламу"!).

У сувязі з гэтым стала сорамна: апошнім часам амаль забыўся, і не чытаў Collapse )

Калі падыйсці да сітуацыі зусім з іншага боку, то зараз чытаю "Памфлеты" Жан Поля Марата, выдадзеныя ў 1934 годдзе "Academia"'й. Час ад часу сустракаюся з вельмі актуальнымі думкамі!..
Belarus'2020

(no subject)

Неяк так атрымалася, што мне недзе з 20:40 мінулай суботы забылі "ўключыць" дамашні інтэрнет (бо, здаецца, "байфлай" тут сапраўды ні пры чым). Можа, заўтра ўспомняць і "ўключаць", а можа я сапраўды ўяўляю сабой пагрозу бяспеке Сінявокай! ;)

Усё ўспамінаю: які такі мой пост аказаўся небяспечным? Ускладняе справу тое, што некаторыя пасты я пісаў з працы. Хаця, бачыў я адну ўжо бабулю, якой ад МУС прыйшоў смс-напамін пра адказнасць за "вандалізм" у выглядзе надпісаў і малюнкаў на сценах. Абазваць тую бабулю "божым дзмухаўцом" мне сумленне не дазваляе, але ж каб яна нешта такое рабіла са сценамі?!.. З другога боку, то толькі напамін...

Але мне што: сіджу ў тор-браўзеры, усе паролі па звычцы набіраю рукамі. Хіба што зачаста стаў вымушаны даводзіць, што я "не верблюд" не робат. Толькі бацькоў шкада: усе іх паролі ў другім браўзеры...

Але паколькі мне ўжо "няма чаго губляць" (с), то працягну расказваць, што ведаю...

Усё абмяркоўваем з маці: наколькі магчыма грамадзянская вайна. Яна ўсё прыводзіць прыклады з суседзей па садовым таварыстве, хто галасаваў за Рыгорыча і нават па-ранейшаму яго падтрымлівае. Так, такія ёсць...

Тут вось нядаўна Пуцін пераказваў мае "разуменні Рыгорыча". З аднаго боку, можна было б галасаваць супраць Рыгорыча толькі за тое, што ён не тое, што давёў, але захаваў Сінявокую ў гэткай галечы... Але ж, нажаль, калякаранавірусныя навіны з развітых эканомік не нашмат лепшыя, не ўсіх гэтым пераканаеш!..

Сын другога суседа — "аўганец" — таксама за Рыгорыча. Сам я яго не чуў, па пераказам — "дзяржаўнік" (мне цяжка такіх зразумець: бессэнсоўнасць той авантуры даказваецца гісторыяй: ад расійска-англійскай "Вялікай гульні" да спробы ЗША ўмяшацца ў Аўганістан. Так што нават калі верыць у рэальнасць тагачаснай пагрозы амерыканскага ўмяшання, сама разумнае, што мог бы зрабіць СССР — гэта даць падзеям развівацца самім па сабе). Але, з другога боку, Цой для яго мусіць быць "яго" аўтарам. Як жа ён перажывае "стылістычныя рознагалоссі" [(с) Сіняўскі] з урадам? (Дарэчы, сёння праязжаў міма "сцяны Цоя": стаіць, і нібыта вянок побач...)

Вядома, яму складаней: ім дазволілі зарабляць на "Лініі Сталіна" (дарэчы, не памятаю: пісаў я ці не, што яе можна назваць "Лініяй імя Пятра Грыгарэнкі"?)...

Калі ехаў з лецішча, у электрычке нехта скардзіўся: "Ніхто не разумее, што такое Чарнобыль". Ён, вядома, перабольшвае, але параўнанне лёсаў беларускіх "чарнобыльцаў" і "аўганцаў", здаецца, не на карысць першых...

Вось амаль і ўсё. "The Insider" размясціў меркаванні Андрэя Саннікава (ніводная са згаданых ім падзей мяне не зацікавіла, але тлумачыць чаму — няма жадання) і Тамары Эйдэльман (вырашыў спаслацца і на новую, і старую разам).

На "Нямецкай хвале" з’явілася цікавае інтэрв’ю Вольгі Карач:

freedom from secularism

(no subject)

Я ўсё пра сваю дапрацоўку свайго ж тэксту, дакладней, пра тое, што ў яе не ўвойдзе...

Меншы Мір, які павольна але няўхільна ўстанаўліваецца, (у маім разуменні) будзе механізмам, які працуе "як гадзіннік" (ці, паколькі мяне у гэтым механізме больш цікавяць санкцыі, "як пастка для мышэй"). "Намаганнямі" Сінявокай і яе ўсходняй суседкі нам абяцаюць, што, прынамсі, еўрапейскія санкцыі нарэшце дасягнуць гэтага стану!
Belarus'2020

рознае

Inter Press Service нагадаў, што 2 кастрычніка адзначаўся Міжнародны дзень ненасілля. Для Сінявокай гэта актуальна не толькі 2 кастрычніка...



нельга сказаць, каб у гэтым артыкуле ўсё праўда, але ж...

Еўрапарламент прыдумаў новую (баюся, што не вельмі геніяльную) фармуліроўку: "абраны прэзідэнт у вачах народа Беларусі"!

Калі Рыгрыч адмовіцца ад рэферэндуму па Канстытуцыі (і не толькі), гэта будзе азначаць, што ён прызнаў паразу...
freedom from secularism

(no subject)

У мяне такое ўражанне, што пакуль што "на ўсіх франтах без перамен" (не лічыць жа навінай гэта!).

Тое, што "Форум 18" выдаў агляд таго, наколькі ў Сінявокай улады (не)прытрымліваюцца свабоды сумлення, а Вольф Рубінчык адзначыў (як сам прызнаецца, не першы раз), што "Кантынентальны Кітай усё бліжэй да нас", натхніла мяне напісаць яшчэ некалькі слоў пра гэта "старое".

Некалі я пісаў пра спробу Рыгорыча стварыць de facto аўтакефалію, але зараз мушу прызнаць: і ў гэтай галіне мы куды бліжэй да Паднябеснай, чым выглядае з таго майго паста.

Пачаць трэба з дзеючага Закона "Аб свабодзе сумлення i рэлiгiйных арганiзацыях", у якім, між іншага, сказана:

Артыкул 13. Рэлiгiйныя арганiзацыi ў Рэспубліцы Беларусь
...
Кіраўніком рэлігійнай арганізацыі можа быць толькі грамадзянін Рэспублікі Беларусь.

...

Артыкул 29. Мiжнародныя сувязi i кантакты
Рэлігійныя арганізацыі маюць права ўсталёўваць і падтрымліваць міжнародныя сувязі і кантакты, у тым ліку ў мэтах паломнiцтва, удзелу ў сходах i iншых мерапрыемствах, для атрымання рэлігійнай адукацыі, а таксама запрашаць для гэтых мэтаў замежных грамадзян і асоб без грамадзянства.

Рэлігійныя аб'яднанні маюць права ў парадку, устаноўленым Саветам Міністраў Рэспублікі Беларусь, запрашаць замежных грамадзян і асоб без грамадзянства ў мэтах заняткаў рэлігійнай дзейнасцю ў адпаведных рэлiгiйных аб'яднаннях.

Замежны грамадзянін, асоба без грамадзянства маюць права займацца рэлігійнай дзейнасцю ў Рэспубліцы Беларусь на працягу аднаго года. Гэты тэрмін пры неабходнасцi можа прадаўжацца цi скарачацца ў адпаведнасцi з заканадаўствам Рэспублiкi Беларусь.


Калі гэта — не спроба з мясцовых прадстаўнікоў кожнай рэлігіі (канфесіі, дэнамінацыі і больш дробных адзінак) стварыць сваю "патрыятычную асацыяцыю", то я не ведаю: што яшчэ трэба! Вядомая гісторыя з Кандрусевічам — наступны крок, які супярэчыць нават гэтаму закону, але знаходзіцца цалкам у рэчышчы дзяржаўнай палітыкі!

Але ж што хацець! Беларусь устрымалася пры галасаванні па Ўсеагульнай дэкларацыі правоў чалавека, з тым большым задавальненнем улады могуць спасылацца на яе рэкамендацыйны, а не абавязковы характар. Тым больш неабавязковы для нас Агульны каментарый Цэнтра грамадзянскіх і палітычных правоў № 22 (прыняты Камітэтам ААН па правах чалавека 30 ліпеня 1993 года), у якім гаворыцца, што свабода сумлення ўключае "свабоду выбару рэлігійных лідэраў, святароў і настаўнікаў" (п. 4).

Што праўда, тэракты на Захадзе і там узнімаюць пытанне пра тое, "што рабіць з тым, што нашых мусульман вучаць не нашы імамы", але мне здаецца, што яны з гэтага робяць неправільныя вывады...
Belarus'2020

(no subject)

Пачну здалёк: расійская прапаганда пужае "каляровай рэвалюцыяй" у Малдове (адразу спасылаюся на каментар да гэтай навіны). Да ў іх сістэме ўлады рабіць такія рэвалюцыі бессэнсоўна! (Нагадаю, напрыклад, што іх Канстытуцыйны суд некалькі разоў часова прыпыняў паўнамоцтвы Дадона: каму ў такіх умовах патрэбна рэвалюцыя [што каляровая, што не]?)

Нешта ў Расіі таксама прычапіліся да бел-чырвона-белага сцягу (не памятаю: чаму я на першы раз не адрэагаваў; думку пра тое, што Расіі няма чаго да яго чапляцца: іх трыкалор падчас Другой сусветнай выкарыстоўвалі і Ўласаў, і Лакацкі раён, а таму ў адказ на асноўную прэтэнію да нашага можна спаслацца не "бервяно ў воку", таксама нехта [хто — не памятаю!] ўжо паспеў агучыць раней за мяне).

Ну, і каб скончыць з усходняй суседкай: не ўсё добра з іх бюджэтам, г. зн. падарункаў Рыгорычу паменее...

Ну, і пра Сінявокую. Я ўжо неяк адзначаў, што спярша на прыпынку "Станцыя метро "Парк Чалюскінцаў" з’явіўся тэкст родам амаль са "Славянскага набату", а потым — розныя ўлёткі супраціву (не было інфармацыйнай нагоды, а зараз я ўжо не памятаю: рэшткі ці то шостага, ці то восьмага нумара "весніка супраціву" я бачыў на прыпынку, калі вярнуўся з вакацый). Потым ва двары Незалежнасці, 91 я заўважыў машыну з нумарам ў колерах нацыянальнага сцягу (калі хто памятае, былі у нас бел-чырвона-белыя нумары, дык вось, а гэты — не такі!). Не здзіўлюся, калі высветліцца, што гаспадар гэтай машыны — аўтар адзінага трапіўшага мне на вочы выключэння з трэнду тэкстаў на прыпынках. Сёння, як раніцай, так і ўвечар заўважыў, што вароты ў арках гэтага дома сталі больш прычыненымі, чым раней, што нагадала такія ж аркі на Незалежнасці, 14*. Не здзіўлюся, калі гэта — вынік гэтага закліку, які, у сваю чаргу, з'яўляецца аргументам на карысць маёй думкі аб тым, хто ў нас распальвае грамадзянскую вайну.

У гэтым інтэрв’ю ёсць некалькі цікавых думак, якія, дарэчы, можна вычытаць у розных "свабодаўскіх" і бібісяшных матэрыялах (на якія з розных прычын не спасылаюся).

* Як высветлілася, аўтамабільныя нумары зялёнага колеру належаць электрамабілям. Ажно цікава: як гэта карэлюе з палітычнымі поглядамі іх уладальнікаў?

А сёння раніцай вароты ўжо зноў былі шырока расчынены!
noone

(no subject)

Паспрабаваў паглядзець прарэкламаваны "Свабодай" дакументальны фільм "Беларусь: маршрут перестроен". Нажаль, ідэя "спёрта" з "Таксі" Джафара Панахі, таму я ўвесь час параўноўваў яго з першаўзорам. Каму цікава, то апошні лепш!..

Адзінае што: Вольф Рубінчык калісьці сумняваўся ў мілітарызацыі нашага (і ўсходнесуседскага) грамадства. Сацыяльная рэклама ў фільме (што праўда, трэба адзначыць, што ў рэальным жыцці я бачыў далёка не ўсе з гэтых "шадэўраў"!) кажа, хутчэй, на карысць гэтага дыягназу... :(