freedom from secularism

печалька...

Я, конечно, глубоко модернистский (в смысле "проекта Просвещения") товарищ: разум для меня - по-прежнему "über alles". (Собственно, запрет "употреблять то, что похищает разум" [KA, K119] для меня всегда был прежде всего про это; все остальное, даже не смотря на два других стиха [KA, K155, K190], глубоко второстепенно). Обещание Бахауллы "вызвать к жизни новую расу людей" [ADJ, 28] я, среди прочего, понимал и как то, что эта новая раса будет куда умней, чем нынешняя!.. Если честно, даже слова Баба о том, что "зародыш, хранящий в себе возможности грядущего Откровения, наделен могуществом, превосходящим объединенные силы всех тех, кто следует за Мной" [GWB, VI:2] (в [ESW, 220] появилось уточнение, что зародыш "годовалый", а "все те, кто следует за" Бабом заменены на "весь Байян") я долгое время понимал так, что скоро дети-бахаи будут умнее Тахере, Вахида и всех остальных вместе взятых. (Нет, конечно, остальные качества тоже имеют значение, но...)

А тут свежие новости: люди становятся не только толще и выше (фиг с этим, внешность меня никогда не интересовала!), но и, похоже, уже достигли пика своего интеллекта! (есть даже гипотеза о том, почему это происходит). Самое грустное, что, похоже, что эта причина неотделима от обещанного "механизма всемирной связи" [WOB, 7:109], а значит, похоже, мое представление об обещанной "новой расе" глубоко ошибочно.

Жаль! Я не смогу его изменить. (Поздно мне становиться постмодернистом. А также постпостмодернистом. Ну, и т. д.)
freedom from secularism

(no subject)

З-за таго, што хадзіў на клезмер фэст, доўга рэагаваў на навіну, што ў намінацыі "Лепшы міжнародны мастацкі фільм" у "Оскарах" не будзе нігерыйскага "Львінага сэрца".

Спадзяюся, што скандал прывядзе да таго, што цікавіцца нігерыйскім кіно будзе шмат больш людзей, і паглядзець яго для ненігерыйцаў будзе лягчэй.
multylingual jewish

(no subject)

Калі я пісаў гэты тэкст, я быў за камп'ютэрам, на якім не была ўстаноўлена беларуская раскладка.

Пакуль тэкст публікаваўся, успомнілася:

- сярод (музыкальных) падзей, павялічыўшых цікавасць да яўрэйскай музыкі, успомніліся: памідораўскія "Ломір зіх ібэрбэтн" з "Народнага альбома" і "Марш безпрацоўных" з "Я нарадзіўся тут" (у фільме ён шчыра прызнаваўся, што "зняў" рэпертуар "Zupfgeigenhansel"); "Бабруйскія карцінкі" "Харошак"; выдадзеныя Саюзам яўрэйскіх арганізацый і абшчын "Яўрэйскія мелодыі беларускіх кампазітараў"; нават тое, што тэлевізар Іну Афанасьеву рэкламуе, як спявачку, у чыім рэпертуары песні на рускай, беларускай, ідыш і ня-памятаю-яшчэ-на-якіх мовах.

- ці то з-за холівара з-за бабруйскай "Жыдовачкі", ці з-за менш заццятых спрэчак наконт таго, як па-беларуску: "габрэй - жыд - яўрэй", Шалкевіч казаў пра "ізраэлітаў" (ці нешта падобнае).

- адначасова з фэстам і даволі недалёка ад яго (побач з помнікам падпольшчыкам) 8 лістапада праходзіла нейкая экалагічная маніфестацыя. Але так атрымалася, што фэст атрымаўся большай навіной.

Баюся, што пасля таго, як націсну "Адправіць", яшчэ што-небудзь успомню...
noone

(no subject)

На гэтым "Лістарадзе" ўчора паказалі чарговы фільм Бруно Дзюмона пра Жанну д'Арк, і я не мог не схадзіць (дарэчы, у згаданых раней спісах адбыліся пэўныя змены, але не ўсе яны да лепшага: імдбэшны не толькі скараціўся [стаў складацца толькі з "Most Popular", а як шукаць новае і невядомае?!], але і "пераехаў"). У параўнанні з першай часткай (пра дзяцінства) гэта - куды меншы мюзікл, "ляпаў" не тое, каб значна менш, але яны зусім іншыя: у Сіняй Барады яна чамусьці рыжая, складанасці з адзеннем Жанны пасля таго, як яна паспрабавала пагадзіцца з судом, незразумелыя для тых, хто "не ў курсе", вогнішча ў чыстым полі, яшчэ тыя-сія дробяззі...

Але сярод гэтых дробязей ёсць наступства французскай барацьбы за адмену падзелу на мадам-мадмуазэль (маўляў, полавае жыццё - асабістая справа кожнага!), і Жанну (якую, здаецца, у першыню ў кінематографе грае дзяўчынка) у фільме называюць "мадам". Акрамя таго, што гэта - жахлівы анахранізм, нельга забываць і пра тое, што яе полавае жыццё не было яе асабістай справай ні пры выпрабаваннях у Шыноне і Пуацье, ні ва ўсіх (абвінаваўчых і рэабілітуючых) судах. Таму яна - мадмуазэль (калі францужанкі будуць працягваць настойваць, - адзіная ва французскай гісторыі!). Што праўда, у свой час у Сэсіля ДэМіля была "Жанна-жанчына", так што такое вычварэнне ўжо не першае...

Вось я і згадаў (у дужках) галоўную станоўчую рысу фільма. Яшчэ адна - рэжысёр і сцэнарыст "у адным флаконе" здолеў падкрэсліць, што "міру - мір, вайны не трэба...", чаго, здаецца, у астатніх атрымлівалася значна горш. Ці то я дрэнна памятаю, ці паміж дзяцінствам і "турмамі" (гэта я ўспомніў другую серыю рыветаўскай "Жанны") у Дзюмона правал: Арлеанская дзева без Арлеана і Рэймса!...

Улічваючы тэматыку фільма (а таксама тое, што на дзень яе пакарання смерцю некаторыя выдумалі Міжнародны дзень фемінізму), адзнічу, што рэклама генеральнага партнёра фестываля даволі патрыярхатная - "Mr. Cardholder":



Масцеркартаўскі рэкламны ролік таксама небездакорны з фемінісцкага пункту гледжання, але, паколькі ў сеціве я яго не бачу, то і спасылацца на яго не буду!

Калі мінулую "Жанну" ("Жаннет, альбо дзяцінтсва...") паказвалі ў вялікай залі "Піянера", і, здаецца, не запозна, то зараз - у малой, і а 21:00. Яе аматараў у Мінску чамусьці няшмат... :(
freedom from secularism

(no subject)

Пасля таго, як я адзначаў Двухсотгоддзе Баха’у’ллы разам са стагоддзем Кастрычніцкай рэвалюцыі, я думаў быў напісаць нешта і летась (вядома, яшчэ больш рэвалюцыйнае, бо сёння — Двухсотгоддзе Баба, чый Запавет, па словах Шогі Эффендзі, "быў, па-сутнасці, свайго роду рэвалюцыяй — рэлігійнай і, несумненна, сацыяльнай", — таму лагічна, каб рэвалюцыйнасць тэкстаў ішла па нарастаючай! ;) ). Але чамусьці не атрымалася, і нават канцэпцыя за год забылася... :(

З несказанага мной у ЖЧ пра Самога Баба засталося адзначыць, што мне шкада, што ў беларускай (і рускай) мове няма азначальнага артыкля: ва ўсіх мовах, дзе ён ёсць, ён — неад’емная частка тытула Баба.

Пра астатняе я (збольшага) ужо пісаў (але не гэтак пра Яго, як пра рух бабі). Спачатку нагадаю сваю табліцу.

Пасля таго, як я напісаў нешта пра Тахіры vs Гульсурх Багум, мне прыйшло ў галаву, што з выкананнем запавету "каб вы маглі парадзіць таго, хто згадае Мяне сярод слуг Маіх" у Гульсурх Багум атрымалася лепш: з дзяцей Тахіры ніхто не тое, што баха’і, азалі не стаў. Так што ў заццятай рэвалюцыйнасці, магчыма, сапраўды ёсць недахопы. :( Але факт большай вядомасці і папулярнасці менавіта рэвалюцыянеркі Тахіры застаецца. З розных прыкладаў успомніўся выступ адной феміністкі на колішняй таронсткай канферэнцыі.

Але, калі да Другой сусветнай вайны, напрыклад, А. Л. М. Нікаля можна было (па словах Амату’л-Баха Рухійі ханум) лічыць бабі (зноў жа: не азалі якім-небудзь, а паўнавартасным!), зараз, здаецца, такое ўжо немагчыма, і ўсім рэвалюцыянерам застаецца альбо "наступаць на горла ўласнай песне", альбо толькі здалёк натхняцца прыкладамі першых бабі: быць бабі ўжо не атрымаецца!

Дарэчы, за гэты час, нарэшце, знайшоў у сеціве фільм "Dust Flower Flame" з англійскімі субтытрамі (апошні раз я яго згадваў тут). На мой густ, такі даволі зацягнуты. А вось новых літаратурных адкрыццяў пасля колішніх пакуль не зрабіў (наадварот, прачытаўшы "Народную социальную утопию в России XIX век" Клібанава, я ўжо не гэтак упэўнены, што ўрывак са "Сну" Шаўчэнкі — пра Баха’у’ллу).
freedom from secularism

(no subject)

Гэта ўжо не навіна, а "старына" але я не быў упэўнены, што буду працягваць карыстацца ЖЧ, таму не пісаў:

Інстытут статыстыкі ЮНЭСКА выключыў са сваіх справаздач мастацкія фільмы Камбоджы, Камеруна, Габона і Нігерыі. Толькі таму, што яны па-ранейшаму выходзяць "у відэа фармаце" (наколькі я разумею, на плёнцы, у т. л. VHS, калі нехта такое памятае). Што праўда, у зробленых раней справаздачах, прынамсі, Нігерыя засталася (гэта — самая цікавая, а гэта — так сабе).

Найбольш заўважна гэта рашэнне для Нігэрыі, бо раней яна займала другое—трэцяе месца (пры чым з тлумачэннем кшталту таго, што "з-за асаблівасцей фармата і дыстрыбуцыі, колькасць нігерыйскіх фільмаў немагчыма падлічыць, і тут яна даецца прыблізна"). Найбольш яскрава гэта можна ўбачыць у табліцы, калі ў полі "Indicator" выбраць "Total number of national feature films produced".

Хаця ў Нігерыі дабываецца нафта, і таму яна багацей за шмат якія іншыя краіны “на поўдні ад Сахары”, я думаю, што шмат каго яна была пэўным сымбалем таго, што і там ідзе жыццё, і што з дапамогай "кайла і гэтакай мацеры" можна абганяць краіны са значна большым дабрабытам нават у такой затратнай сферы, як кіно.

Вядома, з-за плёначнасці нігерыйскіх фільмаў яны амаль невядомы па-за яе межамі (выключэнне ў выглядзе "Half of a Yellow Sun" з таго часу, як я пра яго пісаў, ужо "пераехала"; куды падзеўся згаданы ў тым жа пасце канал — не ведаю. Ва ўсякім выпадку, там было ацыфравана далёка не ўсё, і мы не ведаем, ці жыве які нігерыйскі Дэрэк Джармен?), а з-за "валу" (зноў жа, як я ўжо адзначаў) нават у ацыфраваных фільмах можна патануць без "лоцмана".

Вяртаючыся да статыстыкі: гэта — яшчэ адзін прыклад таго, як "багацеі" ўскладняюць "жабракам" канкурэнцыю.

P. S. Цікава адзначыць, што тут Нігерыя пазначана як страна, у якой робіцца больш за 101 фільм у год, і гэта становішча не мяняецца з 2005 па 2017 год (справаздача, у якой Нігерыю было вырашана не ўлічваць, выйшла 2016, а дадзеныя там - 2015 [хаця на вокладцы пазначаны 2014] года). І якой са справаздач гэтага інстытута даваць веры?!
noone

(no subject)

Учора схадзіў на фламенка ў Белдзяржфілармонію. Калі верыць гуглу (а чаму б яму не верыць?), гэта не першы канцэрт фламенка ў сталіцы Сінявокай, але калі рэкламу ірландскіх танцаў я ўвесь час бачу, і ўсё не магу дайсці, то рэклам фоаменка нешта не прыпомню. Але — гэта ўжо мае праблемы...

Паколькі жывое фламенка бачу ў першыню, то нават не ведаю, як рэагаваць на бачанае: фільмы Саўры ці нядаўняя дакументалка пра La Chana’у мяне "плюшчаць" амаль адразу, а тут выканаўцы бераглі энэргію...

Дарэчы, калі заля на канцэрце была амаль поўная, то значна мешная ў "Міры" на пазалеташнім "Лістападзе" была паўпустая. Так што я так і не зразумеў: наколькі фламенка папулярна ў Мінску?!

P. S. Фільм пра La Chana’у пакуль што ў сеціве знайшоў без субтытраў. Нажаль, не ўсім будзе зразумела яе пакручастая біяграфія, але галоўнае - фламенка - не патрабуе перакладу!..

А мае густы сфарміраваў Маякоўскі: сапраўднае мастацтва павінна "не портя манишек, прибить их [спажыўцоў] языком к крестам их собственных подтяжек, ... поворачива[ть] на вертеле языка всю эту насекомую коллекцию".
freedom from secularism

(no subject)

Япония во всю готовится к интронизации нового императора. Уже не только придумали девиз к новому правлению, но и (если верить NHK) японский МИД дал указание послам во всем мире дать разъяснения названия новой императорской эпохи "Рэйва", которое означает "прекрасная гармония".

Такое решение принято после того, как некоторые иностранные СМИ, включая BBC, сообщили, что иероглиф "рэй" при переводе может иметь значения "приказ" или "порядок".

По заявлению МИД, в ведомстве хотят убедиться, что люди в других странах правильно поймут название новой эпохи в истории Японии
.

Судя по сайту посольства Японии в Беларуси, некоторые «даже и не чешутся».

Тем не менее, из самых разных источников известно, что название новой эпохи взято из эпиграфа к разделу из тридцати двух вака о цветах сливы пятой книги древнейшей антологии японской поэзии «Манъёсю». Что интересно, в ее русском переводе этот эпиграф отсутствует.


Однако перевод эпиграфа я смог достать:

Прекрасный месяц
Ранней весны.
Воздух чистый,
Ветер мягкий.
Слива цветет,
Как будто красавица пудрится перед зеркалом.
А орхидея испускает благоухание,
Словно аромат от ее наряда.


Однако девиз из этого эпиграфа взят далеко не тем способом, как можно было бы подумать: из него было вято два иероглифа: 令 (рэй — "прекрасный" [месяц]) и 和 (ва — "мягкий" [ветер]). Т. к. иероглиф 和 (ва) играет роль существительного, название эпози можно перевести как "прекрасная гармония" (что и видно из сообщения NHK).

Из других сообщений NHK о новом девизе, наверное, стоит процитировать следующее:

Эксперт в области древнейшей антологии японской поэзии "Манъёсю" профессор университета Нара Макото Уэно сказал, что он был тронут тем, что название новой эпохи было взято из этого сборника.

Он сказал, что большая часть названий предыдущих эпох были взяты из древних китайских текстов, имеющих отношение к конфуцианству.

Уэно также сказал, что нынешний выбор названия эпохи из антологии японской поэзии символизирует для него перемену, назвав "Манъёсю" воплощением японской чувствительности.

Он добавил, что, по его мнению, выбор названия Рэйва отражает пожелание того, чтобы новая эра была мирной как ясный весенний день.

По словам Уэно, прогресс глобализации делает все более трудным для японцев осознание того, что делает их таковыми.

Он добавил, что выбор названия новой эпохи из японского текста в период роста глобализации имеет большое значение
.

(к несчастью, NHK не хранит вечно свои новости, поэтому когда-нибудь эти ссылки не будут работать)