Гэта што? Мiжнародная суполка бахаi вырашыла не ўзельнiчаць у 54-й сэсii Камiсii па статусу жанчын (бо нi на ААНаўскiм, нi на нашым сайце нiчога падобнага на яе заяву я знайсцi не здолеў), i правесцi паралельнае мерапрыемства?.. Шкада, хаця i каталiцкiя выступы прачытаў з iнтарэсам.
У якасцi бонуса — iнтэрв’ю Шэрын Эбадзi.
UPD (яшчэ адзiн бонус): жанчыны i берлiнская мiжнародная турысцкая выстава.

Зноўку спачатку будзе прадмова... Яшчэ ў школьныя гады я "зарабіў" сабе цэлы "букет" розных хвароб: дыскенізіі, гастрыт і інш. Але ўжо ў апошніх класах школы я імі карыстаўся толькі каб не хадзіць на фізкультуру, у астатнія часы яны мяне не турбавалі. Не ведаю: наколькі тое, што ад іх засталося, адыграла сваю ролю ў тым, што і пасля інстытуту не служыў у войску, але, калі стаў бахаі, то ў мяне не хапіла сумлення (ці таго, што ў мяне яго замяняе, бо неяк дзіўна працуе) лічыць усе гэтыя хваробы дастатковымі, каб карыстацца вызваленнем ад Посту.
Дык вось: калі я дапамагаў (не ведаю: як атрымалася) малдаўскай суполцы, з Постам было даволі проста: я быў сам сабе гаспадар, і мог есці нават раз за суткі, і захад сонца лічыць па мусульманску. У Мінску "жыць у грамадстве і не залежаць ад яго" неяк не атрымліваецца. І калі з бацькамі ўсё больш-менш проста: ім дастаткова сведчанняў, што я еў некалькі раз за суткі (як я гэта раблю, іх ужо не клапоціць), то бабуля, якую мы пачарзе даглядаем, не тое, каб была "божым дзьмухаўцом", але чым менш заўважныя змены ў яе штодзённым распарадку, тым лепш для яе здароўя. Таму я да гэтага часу нават не магу з ёй дамовіцца, каб самому гатаваць ежу.
Таму я вымушаны загадзя дамаўляцца з ёй а часе, дзеля чаго вымушаны карыстацца табліцамі ўсходаў і захадаў. І праблема палягае ў тым, што да гэтага часу не ведаю: дзе яны дакладныя? Бо ўсё робіцца ўражанне, што атрымліваецца не ў час, з-за чаго хвалююся, што, у сваю чаргу, можа прывеці да таго, што ўспомнены вышэй "букет" хваробаў зноў стане актуальным. Тады, канечне, я перастану посціць клапаціца аб часе ўсходаў/захадаў, але ці ж не задорага гэты спакой мне будзе каштаваць?!.

Выконваць абяцанні пачну ўрыўкам з ліста, напісанага 19 лістапада 1974 года Нацыянальнаму Духоўнаму Сходу Італіі ад імя Сусветнага Дому Справядлівасці:
"Мы таксама павінны памятаць, што большасць людзей не мае ніякага яснага ўяўлення ні аб тым, якога кшталту сусвет яны жадалі б пабудаваць, ні аб тым, як гэта робіцца. Нават тыя, каго клапоціць паляпшэнне ўмоў, па гэтай прычыне звялі да змагання з кожнай яўнай хібай, што прыцягне іх увагу. Гатоўнасць змагацца з хібамі, як ва ўмовах, так і ўвасобленных у ліхіх людзях, робяцца такім чынам для бальшыні людзей пробным камнем, якім яны ацэньваюць маральную якасць асобы".
На вялікі жаль, мне ўсё менш сустракаюцца тыя, каго гэта клапоціць, нават сярод бахаі. Таму не вядома, каму расказваць пра тое, што ў бахаі ёсць know how: "Паляпшэнне сусвету можа быць дасягнута з дапамогай чыстых і добрых учынкаў, пахвальных і належных паводзін" (і шмат яшчэ якіх падрабязнасцей, звязаных з тым, што зло — гэта адсутнасць дабра і гэтак далей).
* * *
Дарэчы, пра адну падрабязнасць мушу сказаць асобна. Яна палягае ў тым, што ні на асабовым узроўні "адны добрыя ўчынкі, без ведання Бога, не могуць спрычыніцца вечнаму збавенню, бясконцаму поспеху і заможнасці, і ўваходу ў Царства Боскае"; ні на ўсясветным "нават ... вынаходніцтва механізму, патрэбнага дзеля палітыка-эканамічнага аб'яднання сусвету, — прынцыпу, які апошнім часам знаходзіць ўсё большую падтрымку, — само па сабе не забяспечыць супрацьяддзе ад атруты, якая няўхільна падточвае энергію арганізаваных народаў і нацый"</i>.
Больш за тое: "Боскі Штандар будзе разгорнуты, і Райскі Салавей забуркуе свій напеў” "тады і толькі тады", калі "з'явіцца тое, што спрычыняцца таму, што канечнасці чалавецтва здрыгануцца". Пры чым паколькі бахаі жывуць у тым жа сусвеце, што і астатнія, і"непрадбачанае бедства", і"жудасная адплата", і ўсе астатнія рэчы гэтага ж кшталту, закрануць і суполку, і яе прадстаўнікоў. Але спярша Малы Мір, калі "чалавецтва ... можа быць прыпадобнена да аб’яднанага, але пазбаўленага жыцця цела", і толькі потым пачнецца "другі працэс, задача ўдыхнуць жыццё ў гэта аб’яднанае цела, — стварэнне ісцінага адзінства і духоўнасці, якія дасягнуць апагея ў Найвялікшым Міре". Такім чынам, ці ёсць якая карысць ад добрых паводзін небахаі — яшчэ тое пытанне!..
* * *
Іншая справа з бахаі: па-першае, ім трэба выконваць запаветы Бога (у тым ліку і звязаныя з учынкамі і паводзінамі) з-за любві да Яго прыгажосці; па-другое, заклікаць сваіх сабраццяў да пабудовы Боскага Царства на зямлі, пры гэтым паводзячы сабе блага, як мінімум, даволі цяжка (менавіта таму абвешчаны яшчэ ў 1963 годзе "ўсеагульны ўдзел" складаўся з малітв, ахвяраванняў у Фонд і змагання ва ўласных духоўных бітвах). Але на сучаснай ступені развіцця сусвету і суполкі бахаі "не могуць інакш змяніць ці дапамагчы сусвету", як "звярнуўшы ўсе свае сілы ў рэчышча пабудовы Справы бахаі і яе адміністрацыі", якія і з'яўляюцца "ўзорам" будучай светабудовы.
Дарэчы, ангельскі пераклад вышэйпададзеных слоў Баха'у'ллы можна зразумець і так: "Паляпшэнне сусвету можа быць завершана з дапамогай чыстых і добрых учынкаў, пахвальных і належных паводзін", — гэта значыць, вырашальную ролю ўчынкі і паводзіны пачнуць граць у прамежку паміж Малым і Найвялікім Мірам.

В общем, меня все-таки опять выбрали делегатом. Одна надежда, что в масштабах общины я по своей известности занимаю места ниже, чем девятое...
Блин, опять "что наша жизнь? - Игра!"... И как жить, если есть и запрет на азартные игры, и на прекращение этой самой азартной игры?!.

video:

& article

Иранские обвинения в адрес бахаи мельчают. По сравнению с тем, что это мы создали Государство Израиль, обвинения в организации беспоряков на Ашуру просто блекнут!..

Са здзіўленнем заўважыў, што лісты Шогі Эффендзі, увайшоўшыя ў "Сусветны парадак Баха’у’ллы", значна больш прысвечаны Запавету і значна менш — Малому міру, чым мне падалося, калі я іх чытаў упершыню. Чытаюцца яны і зараз добра, але з ідэі напісаць нешта на іх падставе пакуль што нічога не атрымалася. Да таго ж к канцу года з’явілася не толькі тая праца, за якую я атрымліваю грошы ад дзяржавы, але і вялікая просьба ад Нацыянальнага Духоўнага Сходу: перакласці змест "Светачаў кіраўніцтва"; што, вядома ж, патрабавала часу.
Пакуль перакладаў, краем вока паспеў адзначыць, што мая думка пра тое, што пяшчотнае сэрца адносіцца да такога ж кшталту другасных палавых прыкмет, як, напрыклад, і розная ступень валасатасці, не адпавядае рэчаіснасці: душа насамрэч не мае полу [LoG, 689]. Але чым пяшчотнасць і валасатасць так моцна адрозніваюцца, што адно — прыкмета полу, а другое — не, так і засталося для мяне незразумелым! Напэўна, гэта звязана з неўстойлівай традыцыяй у перакладзе слоў "душа", "дух", "розум" і інш. [Arohanui, 82]. Вось так і пражывеш, нічога пра галоўнае ў сабе не ведаючы!..
Але я б не скардзіўся на гэта сёння, калі б не заўважыў нешта куды больш блізкае да Запавету. Высветлілася, што паглыбенні і школы, якія прыйшліся на той час, калі я прымаў Веру, не адпавядалі галоўнаму патрабаванню: яны (як зараз курсы Рухі, якія на пачатку свайго існавання не павінны былі замяняць гэтыя віды дзейнасці) павінны былі больш канцэнтравацца не на голай тэорыі, а на практычным яе прымяненні (дакладных нумароў не памятаю, але іх было некалькі!). Авохці ж мне!.. Ці здолею зламаць сябе цераз калена?!.

Чтоб впечатление от этого Святого Дня было не таким уж угнетающим - ссылка на (правда, уже довольно старую) передачу про Диззи Гиллеспи, которого американские бахаи не стыдятся в своих буклетах писать через запятую с королевой Румынии Марией и королем Западного Самоа Малиетоа Танумафили II.

"Пусть ничто не печалит тебя, о Земля Та, ибо ты избрана Богом как источник радости для всего человечества. Если будет на то Его воля, Он благословит престол твой, утвердив на нем того, кто будет править справедливо и соберет воедино Божию паству, рассеянную волками" (Бахаулла, Китаб-и-Акдас, К91)
Не смотря на желание некоторых, последний шах даже до тайного бахаи не дотягивал. Теперь вот собираются перенести столицу Ирана. Интересно: как будет сбываться это пророчество?

Трэ’ ж нейк адзначыць 190-годдзе Баба!..

У 1832 годзе ў Парыжы Адам Міцкевіч выдаў трэцюю частку "Дзядоў", дзе ў сцэне пятай ідзе гаворка пра збавіцеля народу (праўда, толькі польскага і чамусьці пераважна ад Расіі):

Patrz! — ha! — to dziecię uszło — rośnie — to obrońca!
Wskrzesiciel narodu,
Z matki obcej; krew jego dawne bohatery,
A imię jego będzie czterdzieści i cztery.
...
Mój kochanek! już głowę konającą spuścił,
Wołając: "Panie, Panie, za coś mię opuścił!"
On skonał!
(Słychać chóry aniolów - daleki śpiew wielkanocne pieśni — na końcu słychać; "Alleluja! Alleluja")
Ku niebu,on ku niebu, ku niebu ulata!
I od stóp jego wionęła
Biała jak śnieg szata —
Spadła, — szeroko — cały świat się w nią obwinął.
Mój kochanek na niebie, sprzed oczu nie zginął.
Jako trzy słońca błyszczą jego trzy źrenice,
I ludom pokazuje przebitą prawicę.

Ktoż ten mąż? — To namiestnik na ziemskim padole.
Znałem go, — był dzieckiem — znałem,
Jak urósł duszą i ciałem!
On ślepy, lecz go wiedzie anioł pacholę.
Mąż straszny — ma trzy oblicza,
On ma trzy czoła.
Jak baldakim rozpięta księga tajemnicza
Nad jego głową, osłania lice.
Podnożem jego są trzy stolice.
Trzy końce świata drzą, gdy on woła;
I słyszę z nieba głosy jak gromy:
To namiestnik wolności na ziemi widomy!
On to na sławie zbuduje ogromy
Swego kościoła!
Nad ludy i nad króle podniesiony;
Na trzech stoi koronach, a sam bez korony;
A życie jego — trud trudów,
A tytuł jego — lud ludów;
Z matki obcej, krew jego dawne bohatery,
A imię jego czterdzieści i cztery.
Sława! sława! sława!

Што ён меў на ўвазе пад гэтым "сорак чатыры" — да гэтага часу невядома. Мода на стварэнне ружанцаў з гэтай колькасцю пацерак з’явілася пасля паразы паўстання 1863 года, з чаго я раблю выснову, што паўстанні на пруска-аўстрыйскай частцы былой Рэчы Паспалітай у 1840-я гады ніяк з гэтым прадказаннем не звязаны (ці я нешта не ведаю?)
Калі ж пашырыць міссію збавення на ўсе народы, то мне нішто не перашкодзіць стварыць гіпотэзу, што тут меўся на ўвазе Баб, Які аб’явіў аб Сваёй місіі менавіта ў 1844 годзе (тым больш, што Польша ў рэшце рэшт адрадзілася).

У тым самым 1844 годзе 8 ліпеня ў Санкт-Пецярьургу Тарас Шаўчэнка піша свой "Сон" (ім напісана некалькі вершаў з гэтай назвай; гэты ён пазначыў як "камедыю"). Верш пачынаецца з адлюстравання цяжкага жыцця на Ўкраіне, i канчаецца дрэнна для расійскага імператара, а ў сярэзiне — лірычны герой пралятае над нейкімі руднікамі цi капальнямi, дзе сярол злачынцаў бачыць, што

А меж ними, запеклими,
В кайдани убраний
Цар всесвітній! цар волі, цар,
Штемпом увінчаний!
В муці, в каторзі не просить,
Не плаче, не стогне!
Раз добром нагріте серце
Вік не прохолоне!

Гэта, праўда, больш пасуе Бахаулле...

Чамусці больш ні ў якіх літаратурах я нічога падобнага не ведаю. Асабліва калі абмежавацца рамантызмам. Калі не абмяжоўвацца, то ў рускай наўпрост згадваюцца Тахірэ, Баб і Бахаулла (пераважна Грынеўскай і Хлебнікавым), ды таксама пятую частку ясенінскага "Пугачова" ("Уральскі катаржнік", больш вядомы як "Маналог Хлапушы") я заўсёды ўспрымаю як гэтак жа недакладнае, як і ў Міцкевіча і Шаўчэнкі, адлюстраванне таго, як Баба шукалі Літары Жывога.

Усе памятаюць, як у свой час арганiацыi выганялi з жылога фонду? А вось Лацiнаамерыканскi культурны цэнтр iмя Сiмона Балiвара размясцiўся менавiта там (Цiкава, што акладнага адрасу я пакуль не знайшоў. Прыйзецца паглядзець на месцы).
Iншая (значна больш сумная) навiна, якая нагадала пра бахаi (гэтым разам не пра мiнскую, а пра мiжнародную суполку) - цунамi на Самоа.

В связи с новой "политикой партии и правительства" (о которой тут уже много раз было сказано) я (вместо того, чтобы, как белый человек, ходить на сайт Iran Press Watch) довольствуюсь подпиской на их обновления. Но так как в прошлую (и, кажется, позапрошлую) неделю с этой подпиской (по крайней мере, у меня) были проблемы, я сегодня решил почитать: что же такого я пропустил? ( И увидел: )
Самое интересное, что цензура действует только на анонс; сама статья открывается и читается без проблем; так что тем более непонятно: что же такого страшного смог в ней найти WinRoute?

Два "грибных" места с видео в защиту бахаи: тут просят не полениться и проголосовать, а это (хоть и слегка устаревшее) — просто пришлось к слову, для информации.

Охотно верю, что все ниженаписанное будет ошибкой, но тем не менее...
Когда Клинтон уехал из Северной Кореи с двумя освобожденными им журналистками, Радио Ватикана рассказало о том, что в КНДР по-прежнему томится в лагерях множестьво христиан. К своему стыду не знаю: защищает ли их кто-нибудь кроме католических НПО.
Когда Джим Вебб вернулся с Джон Йетто из Мьянмы, никто ничего такого не рассказывал, но что-то мне подсказывает, что религиозные узники совести есть и там.
Теперь вот радуются тому, что в Иране двух француженок отпустили под залог (есть чему радоваться: Исламская Республика не признает двойного гражанства, и для нее все эти требования их освобождения, как и просьбы о смягчении их участи — точно такое же "вмешательство во внутренние дела извне", как и все остальное). Но (при достаточно обильных выступлениях в их защиту) семь лидеров иранской общины бахаи по-прежнему в тюрьме (а суд над ними — в очередной раз отложен).
Интересно, это как-то связано с секулярнизацией мира?..

А все-таки интересно: почему Роксану Сабери отпустили, а группу бахаи — нет? Даже при более демократичных иранских президентах журналисток с двойным гражданством не отпускали, а тут такое! Вроде, при всей моей антисекулярной мнительности обвинить Запад в недостатке усилий по освобождению бахаи не получится.