В связи с последними событиями в Грузии у меня родились новые мысли, и я решил закончить цитату, которую приводил в восьмом пункте давешнего поста. После слова "эффект", котррым я решил: ограничиться в прошлый раз, следует:

"... Таким же образом, когда различные оттенки мысли, темперамента и характера собраны вместе под властью и влиянием одного центрального фактора, красота и слава человеческого совершенства обнаружатся и станут очевидными. Лишь только небесное могущество Слова Божия, властвующего над сущностью вещей и превосходящего их, способно создать гармонию различных мыслей, чувств, идей и убеждений сынв человеческих".

Чтобы прояснить ход этих новых мыслей, приведу обширную цитату Шоги Эффенди из этого же послания:

"Никакой призыв к взаимной терпимости, который могли бы провозгласить мудрые люди мира сего, как бы ни был он принудителен и настойчив, не сможет успокоить его [человечества] страсти или помочь восстановить его силы Точно также никакой общий план одного лишь организованного международного сотрудничества в какой бы то ни было сфере человеческой деятельности, как бы искусен он ни был по своему замыслу или широк по охвату, не сможет устранить коренную причину зла, которое так грубо нарушило равновесие современного общества. Я смело утверждаю, что даже самый акт изобретения механизма, необходимого для политического и экономического объединения мира, принцип, все более защищаемый в последнее время, не сможет стать противоядием против отравы, которая беспрерывно подтачивает силы организованных народов и наций.

Что иное, мы можем уверенно утверждать, кроме безоговорочного принятия Божественного плана, провозглашенного Бахауллой с такой простотой и силой уже шестьдесят лет тому назад ["Цель Нового Мирового Порядка" была написана Шоги Эффенди 28 ноября 1931 года], плана, воплощающего в своих основах божественно установленную схему объединения" человечества в нашу эпоху, вместе с глубокой верой в неизменную действенность каждого из его положений, сможет в конечном счете устоять перед силами внутреннего разрушения, которые, если не будут остановлены, продолжат разъедать устои отчаявшегося общества. Именно к этой цели, цели Нового Мирового Порядка, божественного по происхождению, всеобъемлющего по охвату, справедливого в принципе и бросающего вызов миру по своим характерным чертам, должно стремиться измученное человечество".

Итак, в последнее время в Евросоюзе наблюдается процесс регионализации (связанный с тем, что в Евросоюзе национальные государства играют той все меньшую и меньшую роль, а в людях есть естественное желание "не потерять индивидуальность" в результате унифицирующих процессов глобализации). Не смотря на то, что, если исходить из сравнения человечества с садом, этот процесс сам по себе нельзя не приветствовать, он уже начинает выливаться в случаи столь же локальных сепаратизмов (наиболее наглядный случай - Бельгия; злобно отмечу, что не смотря на то, что большая часть валлонцев не прочь войти в состав Франции, она еще французские паспарта им не раздает! ;) ), которые вовсе не обязательно закончатся мирно. Евросоюз надеется на силу демократии, но им придется убедиться, что "лишь только небесное могущество Слова Божия" может спасти от насилия. Так что на еще придется повторить всед за святым Лу: "Приветствую тебя, Бич Божий!"

1. Нарэшцэ пачалося маё культурнае жыццё пасля адпачынку: схадзiў на Нiка Пiрасманi (можа нават яны падоўжаць тэрмiн выставы). Пра саму выставу можна было б сказаць толькi "шкада, што мала", але трэба быць сцiплым, i таму зробiм выгляд, што я гэтага не казаў! ;) А вось тое, што чамусцi на афiшы iмя-прозвiшча стылiзавана не пад грузiнскi, а пад iндыйскi алфавiт - адзначу. Хол першага паверха Мастацкага музею аддадзены пад выцiнанку. Улiчваючы нашае сяброўства з Кiтаем было б цiкава пабачыць сумесную выставу выцiнанак.
2. Дарэчы, Мiжнароднае радыё Кiтая перадала кускi алiмпiйскага iнтэрв'ю Рыгорыча (цiкава: чаму не ўсё?). Нешта ездзiць ён, ездзiць, а know how кiтайскiх посьпехаў не прывозiць. Нават прачнуўшаеся ў кiтайцаў перад Алiмпiядай iмкненне берагчы прыроду цi захоўваць старыя раёны нiякага адбiтку на Мiнску не мае. :(
3. Прыйшоў жнiвеньскi часопiс "Знание - сила". (Яны абяцалi з'явiцца i на http://readoz.com, але я iх там пакуль не знайшоў). Сярод крытыкi Адзiага Дзяржаўнага Iспыту прасочваецца негатыўнае стаўленне да 12-годкi. Няўжо Рыыгорыч бывае правы?! Цi ўсё ж такi часопiс памылiўся?
4. А мiж тым Human Rights Watch паведамляе ўсё новыя падрабязнасцi пра мiнулы расiйска-грузiнскi канфлiкт (дакладных спасылак не даю, по там увесь час з'яўляецца новая iнфармацыя. Сачыце самi!). Цiкава, што не толькi Польша скончыла таргавацца з-за амерыканскiх ракет СПА i хуценка падпiсала адпаведную дамову, але нават Швецыя i Фiнляндыя задумалiся: "а цi не ўвайсцi ў НАТА?" Так хутка Расiя сапраўды стане "акружанай крэпасцю"!

1. Россия выступила за Международный суд (я так понимаю, что у Грузии еще со времен Гамсахурдия зафиксированы все осетино-абхазские преступления против человечества, так что в случае осуществления этой идеи нас ждет шоу покруче Трибунала по бывшей Югославии!),
2. ООН в очередной раз показала свою неэффективность. Вспоминаем, что в таком случае стало с Лигой Наций... Долго еще ждать?!

Во время отпуска осилил несколько книг. Во-первых, "Баба" Гриневской. В принципе, если осилить первое действие, то дальше уже легче! Но, к сожалению, мне до сих пор не попалось ни одного произведения изящной словесности, где бы Тахире была изображена достойным ее образом!

Во-вторых, наконец-то прочел двухтомник Абрама Терца (Андрея Синявского) 1992 года издания (к своему стыду - только сейчас, и к своему стыду - еще не читал ни Юлия Даниэля, ни многих других "диссидентов"). Что-то в последнее время я стал читать медленнее (те, кто видят, - а иногда и слышат, - как это происходит, даже говорят, что нельзя так над собой измываться). Не знаю: может, это последствия моей ЧМП начала века, но не читать я все равно не могу! Этот двухтомник подвиг меня на размышления, из которых особо выделю два:

1.        Интересно было бы, чтобы кто-нибудь из литературоведов (желательно литературоведов-бахаи) всерьез занялся вопросом о влиянии Откровений Баба и Бахауллы на литературу (в частности - русскую). При чем, так как, по словам Шоги Эфенди, "Учения таких духовно просвещенных душ как Сведенборг, Эмерсон и других должны рассматриваться как передовые волнения в умах великих душ, предвещавшие это Откровение, пришедшее в мир через Баба и Бахауллу" [Lights of Guidance. 1719], а Сведенборг умер в 1772 году, то и Их влияние на литературу также должно начинаться задолго до Их рождения.

Что касается русской литературы, то, если верить Дмитрию Лихачеву, особенностью русского барокко было то, что "оно выполняло в XVII веке в России роль Возрождения" (потому что "явилось на Руси со стороны: из Польши, Украины, Белоруссии") [Памятники литературы Древней Руси: XVII век. Книга 1], а Возрождение пересекается с Реформацией, которая, по словам того же Шоги Эффенди, "по своему происхождению, была отражением нового духа, который высвободил ислам" [Lights of Guidance. 1653]. Поэтому будет особенно интересно проследить: где в русской литературе заканчивается влияние ислама и начинается влияние баби и бахаи.

2.        Вторую идею я пытался высказать и раньше, но, воспользовавшись Синявским как поводом, попробую выразить ее по-новому. Начну с нескольких (разной степени лиричности) отступлений, из которых первой будет небольшая биографическая справка о себе, любимом.

В чем-то я похож на то, как Владимир Маяковский описал себя в уже упоминавшемся "Нашему юношеству": "Три разных потока во мне речевых. Я не из кацапов-разинь. Я - дедом казак, другим - сечевик, а по рожденью грузин". Впрочем, как мне кажется, в Грузии времен "тюрьмы народов" грузинского было больше, чем в БССР 70-80-х - белорусского, поэтому сказать про себя "а по рожденью белорус" я, к сожалению, не могу. Если верить страшно пропагандистской книге А. Колоскова (1950 год издания как-никак!) "Жизнь Маяковского", русским и грузинским в семье Маяковских владели все, а его отец, Владимир Константинович, владел еще армянским и татарским. Мне кажется, что это норматив на звание русского интеллигента: знать языки (хотя бы) четырех народов, с которыми живешь бок о бок!

Впрочем, к своему стыду, сам я умею писать и говорить только по-русски и белоруски. По-украински и по-польски я только понимаю. Четвертым государственным языком ССРБ 20-х годов прошлого века я могу только наслаждаться в клезмерских песнях. Опять же, поскольку белорус я только по месту рождения, языком, которым слились во мне другие потоки, был русский. Из сказанного, надеюсь, понятно, что а) я считаю себя представителем русской культуры и б) важнейшим из зол для меня является великодержавный шовинизм. Поэтому второе отступление будет посвящено сравнению России и Германии.

Сразу после Второй мировой главной проблемой всего прогрессивного человечества было: не допустить возрождения немецкого империализма! (см. напр. 6 томный сборник документов "Советский Союз на международных конференциях периода Великой Отечественной войны в 1941-1945 гг."). Более того: подход к немцам тогда был полностью во власти националистических предрассудков: так, если верить Радио Ватикана, когда Черчиллю докладывали о готовящемся Штауфенбергом и К^о покушении на Гитлера (естественно, заговорщики пытались связаться с союзниками, надеясь на поддержку как до, так и после, если бы оно было удачным, покушения), он приказал не вмешиваться, а информацию прокомментировал так: мол, "вор у вора дубинку украл" (вернее, собирается украсть).

Однако, сейчас ситуация коренным образом изменилась. И во многом благодаря двум немцам - лауреатам Нобелевской премии по литературе: Генриху Бёллю (пусть земля ему будет пухом!) и Гюнтеру Грассу (а ему - еще долгих лет жизни!). И странный католицизм первого и явная антирелигиозность второго не помеха моему к ним позитивному отношению: "Если религия становится причиной разногласия, то ей лучше вообще не существовать" [Абдул-Баха, Парижские беседы].

А что с Россией? Писателей, которые могли бы сыграть роль Бёлля и Грасса множество (фамилий не привожу, так как все равно кого-нибудь забуду! Зачем обижать их поклонников?), а вот толку... Если в 1974 году у свежеумершего еще были мысли о всеобщем покаянии, то в последнее время они куда-то делись (по крайней мере, в списке тех, кому оно необходимо, появились исключения)... Насколько я могу судить по доходящим даже до меня отголоскам, в безобразии под названием "Имя России" есть только два имени, подходящих на эту роль: Толстой и Высоцкий. Вне этого безобразия ситуация немногим лучше: мне, например, постоянно приходится доказывать, что "я - не верблюд" (а это - очень утомительное занятие! Поэтому, естественно, мне жуть как хочется, чтобы в России вышеупомянутые писатели приобрели такое же влияние, как Бёлль и Грасс в Германии!), из чего я могу сделать вывод, что те, кому я доказываю свою неверблюжесть, как правило, общаются с теми, кто не просвещен "правильными" писателями, но, тем не менее, тоже считает себя принадлежащим к русской культуре.

Что-то с этим надо делать. Но вот что? Неужели для того, чтобы у моих "братьев по культуре" выработались правильные литературные приоритеты, должно случиться поражение в новой войне?!

Пакуль мой вотпуск не скончыўся, я таксама ўсе ніяк не мог скончыць каменціраваць навіны: увесь час з’яўляліся новыя, і я спаздняўся з ацэнкай іх значнасці (а нейкія я нават паспеў забыць, так бы мовіць, неданесшы свае думкі пра іх да Інтэрнэту).

1. Напрыклад, значнасць навіны пра тое, што "Баварыя" (Мюнхен) сабралася адкрыць статую Буды, я ацаніў толькі пасля таго, як давадаўся пра выказванні супраць гэтага. Хаця такога кшталту пратэсты не першыя і, падазраю, не апошнія: так, жыхары Кёльна (хаця гэта было даўно!) пратэставалі супраць будаўніцтва самай вялікай у Нямеччыне мячэці (і гэта пры тым, што з сваёй гамафілией Кёльн ужо даўно не мае права лічыцца каталічным горадам, нават не гледзячы на яго сабор), а яшчэ раней (наколькі я памятаю, і калі я пдакладна зразумеў тое, што пісала Аматуль-Баха Рухіійй Ханум) менваіта з-за нежадання жыхароў бачыць каля сябе малітвенны будынак нехрысціянскай рэлігіі, Дом Пакланення ў Хафхайме мае некалькі дзіўны выгляд. Аднак на гэты раз мае месца "пазітыўная дыскрымінацыя": Буда - калі ласка! Крыж - ні ў якім разе! А гэта ўжо дрэнна!..
2. Гэтую схему я хацеў размясціць яшчэ да вотпуска, але неяк не атрымалася. Спадзяюся, што за гэты час сітуацыя змянілася не вельмі. Праўда, я не ўпэўнены, што дакладна зразумеў, што азначае нуль на вертыкальнай шкале "традыцыяналізм-секулярызм" (гарызантальная: “выжыванне-самавыяўленне”), таму мая мара: дзе я жадаў бы жыць - у мяне гэткая расплывістая.

і на закуску - нерэлігійная навіна:

3. Японская суполка гульцоў у го, занепакоеная тым, что іх засталось усяго 3,5 міліёна, выдала правіла гэтай гульні ў коміксах. цікава, а) колькі ў Беларусі займаюцца, напрыклад, выцiнанкай? б) што ў нас робіцца, каб іх колькасць не скарачалася?

1. З-за таго, што абраднасць у бахаi зведзена да мiнiмума, цяжка вырашыць: цi то мы для арганiзатараў Пекiнскай алiмпiяды ўсё яшчэ знаходзiмся ў стане невядомасцi, цi то яны ведаюць, што бахаi для рэлiгiйных патрэб хопiць i таго памяшкання, дзе яны будуць жыць асобна?
2. Такая вось статыстыка: "У сучасных форм рабства - твар 13 афрыканскай дзяўчыкi, якая вымушана гандляваць сваiм целам за $400 ў гадзiну, забяспечвая суценёру прыбытак да $9600 у дзень. Яны маюць твар больш за 32.000 дзяцей, якiх выкарыстоўваюць для iндустрыi сэкс-турызму ў Кенii. Але i гэта лiчба бляднее на тле 300.000 сэксуальных нявольнiкаў у Таiландзе." (c) Радыё Ватыкан

1. У першыню па-сапраўднаму пашкадаваў, што быў на лецiшчы лiшнi дзень: пакуль пiсаўся апошнi пост, стала вядома, што перамовы Сусветнай Гандлёвай Арганiзацыi ў Жэневе сапраўды скончылiся нiчым. Так бы ўсе бачылi: якi я прадказальнiк, а так - паспрабуй дакажы! ;)
2. Vox populi з якiм я (пакуль што i ў асноўным) згодны.
3. Канстытуцыйны суд Турцыi даволi хутка вынес "саламонавы вырак": Партыю справядлiвасцi i развiцця забараняць адмовiўся, але фiнансаванне ёй скарацiў. Еўразвяз уздыхнуў з палёгкай: бо роля армii (галоўнага носьбiта свецкасцi) ў палiтычным жыццi Турцыi яго непакоiла.
4. Мiжнародны алiмпiйскi камiтэт аднавiў справядлiвасць (калi хто не ведае, некалькi дзён таму Iраку забаранiлi ўдзельнiчаць у Алiмпiядзе з-за залiшняга ўплыву палiтыкаў на iракскi спорт): iнакш МАК быў бы вымушаны забаранiць удзел у Алiмпiядзе яшчэ шмат якiм зборным!
5. I на заканчэнне - сённяшняя навiна (таксама пра пэўнае аднаўленне), каб ведалi, што на Далёкiм Усходзе тэрытарыяльныя спрэчкi не абмяжоўваюцца Паўдзённымi Курыламi = Паўночнымi тэрыторыямi! (паколькi архiва навiн у NHK няма, як i беларускамоўнай старонкi, цытую па-рускi i поўнасцю):

Пакуль я спачатку падарожнічаў па Расіі, а потым дапамагаў маці на лецішчы (таму тут будуць узгаданы і тэлевізійныя сюжэты), адбылося некалькі падзей, на якія я лічу неабходным адрэгаваць, не гледзячы на тое, што яны ўжо не навіны, а, так бы мовіць, даўніны. Тут я вырашыў адмовіцца ад сваёй звычкі даваць спасылкі на ўсё, што магчыма, бо інакш месцамі будзе амаль немагчыма заўважыць: дзе канчаецца адна спасылка і пачынаецца наступная. Спадзяюся, што пра тое, на што спасылак няма, чытачы і без мяне ведаюць. Пачну з релігійных тэм, з якіх першыя (вядома ж!) непеасрэдна звязаныя з маёй рэлігіяй.

1.              Паміж падарожжам і лецішчам адбыўся сход Нацыянальнага духоўнага сходу Беларусі. На ім у ўваходнай карэспандэнцыі разглядаліся лісты Сусветнаша Дому Справядлівасці пра арышт "Сяброў бахаі" ў Іране (органа, які кіраваў іранскай суполкай пасля таго, як у 1980-я былі арыштаваны члены іранскага Нацыянальнага Духоўнага Сходу). Перш за ўсё гэта кажа пра хуткасць і аператыўнасць працы беларускіх бахаі: за гэты час ўжо некалькі разоў прыходзілі навіны пра смяротныя пакаранні ў Іране, і застаецца толькі спадзявацца, што арыштаваныя бахаі яшчэ жывы.

Іншая справа, што не гледзячы на тое, што ў тым, што будавалася як іранскае тарговае прадстаўніцтва (ці нешта кшталту таго: на рагу вуліц Караля і Клары Цэткін) ужо пасяліся іншыя ўстановы, але калі верыць тэлебачанню, то такое прадстаўніцтва ёсць недзе ў іншым месцы (калі толькі мне ў чарговы раз не выдвавалі жаданае за сапраўднае). І хаця (наколькі я памятаю) недзе на пачатку года адносіны паміж нашымі краінамі ўжо таксама паспелі пагоршыцца (здаецца, Венесуэла засталася адзінай краінай, з якой гэтага не адбылося), але не вельмі: нафта з газам нам яшчэ патрэбныя! Карацей кажучы, наш урад па-ранейшаму верыць (напэўна, прыдуманай наўмысна для СНД прапагандзе), што мы "падрываем рэлігійную сітуацыю ў краіне" (здаецца, на такое не здольная нават АУМ Сенрыкё, што ўжо пра нас казаць!).

2.              Грабніцы Баба і Баха’у’ллы ўключаны ў спіс сусветнай культурнай спадчыны. За што, безумоўна, дзякуй Дзяржаве Ізраіль! (якая, вядома ж, спаборнічае з Італіяй і Кітаем: у каго больш такога кшталту аб’ектаў) Аднак гэтыя Грабніцы не толькі "першыя" аб’екты ў гэтым спісе, "звязаныя з релігійнай традыцыяй, якія з’явілася апошнім часам" (нам зараз 164 гады), але, здаецца, амаль адзіныя, вакол якіх працягваюцца будаўнічыя і іншыя работы. А ў ЮНЭСКА ёсць свае правілы на гэты конт (нават дзіўна: як з гэтымі правіламі ў гэты спіс трапіў наш Мірскі замак?!). Як бы яны не сталі спрабаваць нам указвать: што і як рабіць далей. Прыклад Ватыкану пакуль што суцяшае, але калі што, то нам прыйдзецца адмовіцца ад прысутнасці ў гэтым спісе. Тым больш, што статуі Будд у Афганістане гэтая прысутнасць не выратавала.

А зараз іншыя рэлігійныя навіны:

3.              На Украіне чарговы раз прэзідэнту, прэм’еру і Радзе пададзена прапанова аб наданні дню святога Ўладзіміра статуса дзяржаўнага свята. У адказ Алексій II прапанаваў зрабіць гэты дзень святочным ва ўсіх трох "брацкіх славянскіх рэспубліках". На конт святога Ўладзіміра не ведаю, а вось зрабіць у Беларусі дзяржаўным святам дзень святой Еўфрасінні было б сапраўды добра!

4.              У Турцыі Канстытуцыйны Суд разглядае пытанне аб забароне кіруючай партыі: маўляў, яна пасягае на свецкія асновы дзяржавы. "Апошняй кропляй" стаў закон, які дазваляе студэнткам прыходзіць у вузы ў мусульманскіх платках. Нейкі грамадзянін Турцыі прыватна звярнуўся ў Еўрапейскі суд па правах чалавека, каб той забараніў гэты разгляд, але той прыняў рашэнне, што падстаў для такой забароны няма. Сумна не толькі тое, што ў Турцыі не свецкасць, а секулярызм, які замінае і хрысціянам, і прадстаўнікам іншых рэлігій, але і тое, на што я ўжо звяртаў увагу: Захад пачаў умешвацца ў свабоду сумлення.

На гэтым рэлігійныя навіны скончыліся, але пра астатнія я маю што сказаць менавіта як бахаі:

5.              За гэты час прыйшлі две навіны, звязаныя з Міжнароднымі судамі: крымінальным (які выдаў ордэр на арышт прэзідэнта Судана) і па былой Югаславіі (у сувязі з арыштам Радавана Караджыча). У першым выпадку "ўсё прагрэсіўнае чалавецтва" адзначыла, што не гледзячы на тое, што выканаць гэты ордэр амаль немагчыма, тое, што нават дзеючых прэзідэнтаў спрабуюць арыштоўваць - і то добра! (чамусці Паўднёва-Афрыканская Рэспубліка зноў - пасля Кеніі і Зімбабвэ - вырашыла далучыцца да "рэгрэсіўнага чалавецтва" кшталту Лігі Аарбскіх Дзяржаў і выступіла супраць гэтага ордэру. Магчыма, яна нікога не жадае пушчаць у Афрыку, якую, пэўна, лічыць сваёй вотчынай). У другім - мы добра ведаем, хто супраць гэтага суду (але з імі нельга не пагадзіцца, што сербаў сярод абвінавачаных больш за астатніх, не гледзячы на тое, што злачынствы былі з усіх бакоў).

І дзе тут погляд бахаі? Міжнародны суд: з’яўляецца неад’емнай часткай уяўленняў бахаі (вядома ж, заснаваных на Пісаннях) калі не пра Найвялікшы, то пра Меньшы Мір. І я спадзяюся, што ў Пісаннях маецца на ўвазе не толькі гэты.

6.              З берлінскай прамовы Барака Абамы можна зрабіць выснову пра яго вільсаніянства (ці, хутчэй, аб уплыве альбо дамове на гэты конт з Хілары Клінтан).

Нарэшце я атрымаў адказ на свае пытанне! (хто забыўся, чым мне так падабаюцца вільсаніянцы, нагадваю)

Не гледзячы на тое, што я нічога не разумею ў эканоміцы, ёсць две навіны, на якіх я не мог не спыніцца. Я іх нават аб’яднаю:

7.              Мяне ўразіла прычына падзення цаны на нафту, а Монд успомніла пра галодныя бунты (можа з прычыны асуджаных на паразу жанеўскіх перамоў, як, дарэчы, і ўсяго дохінскага раўнду?)

З гэтых навін вынікае рытарычнае пытанне: што павінна здарыцца, каб усё наладзілася? Бо, як было адзначана, і дамовы нічога не даюць, бо прынцыповыя пытанні ў іх абыходзяцца; і на эканоміку ўплываюць, як высвятляецца, вельмі несур’ёзныя жахі, хай сабе і сур’ёзных людзей.

Апошнія навіны (першая - з філалагічных прычын) будуць на рускай мове:

8.              На даче вместе с мамой пришлось посмотреть российские новости про то, как какая-то (насколько я помню) никарагуанская если не поэтесса, то переводчица на праздновании 115-летия Маяковского пересказывала высказывание Ломоносова про русский язык.

Большего издевательства над Владимир Владимирычем трудно себе представить: во-первых, Ломоносов как-то слишком далек от футуризма, а во-вторых, ни от чего, наверное, Маяковский так часто не переворачивался в гробу, как от пропагандистского использования вырванного из контекста "я русский бы выучил только за то, что им разговаривал Ленин"! Русский язык в "Нашему юношеству" предлагался исключительно как язык межнационального общения (если для доказательства этого тезиса мало самого этого стихотворения, есть, среди прочих, написанная годом позже "Казань") и только потому, что революция случилась в России (я уже пытался объяснить: почему Маяковский принял революцию). Никаких найденных Ломоносовым особых свойств русского языка Маяковский не признавал.

Если кто не понимает, при чем здесь Вера бахаи? - объясняю: в Писаниях говорится о всеобщем вспомогательном языке. И хотя в Скрижалях, явленных после Китаб-и-Агдас Бахаулла призывал в будущем ограничиться одним языком, но Абдул-Баха писал: "Взгляните на цветы в саду. Хотя они различны по виду, окраске, форме и очертанию, но так как их освежают воды из одного источника, оживляют дуновения одного ветра, и они получают силу от лучей одного солнца, их разнообразие усиливает их обаяние и увеличивает их красоту. Как было бы неприятно глазу, если бы все цветы и растения, листья и плоды, ветви и деревья в этом саду были одного и того же вида и окраски! Различие оттенков, форм и видов обогащает и украшает сад и повышает его эффект" (цит. по Шоги Эффенди. Цель Нового мирового порядка. Перевод А. Ахмедзаде, А. Нахчевани, К. Каземзаде) - и дальше сравнивает человечество с таким садом. А я не знаю другого средства, кроме поддержки национальных языков, чтобы все народы не превратились в одинаковые кактусы. Так что единый язык станет единственным только в очень отдаленном будущем (что, в общем-то, нам и обещано).

9.              И, наконец, новость, к которой моя религиозная принадлежность уже не имеет никакого отношения: просто, в то время как с озеленением в Минске все хуже и хуже, слушать и читать такие новости просто завидно!..

прадмова

Здавалася б: пішу пра сваё падарожжа па паўночнаму захаду Расіі, навошта па-беларуску? Па-першае, даўно нічога не пісаў на мове тытульнай нацыі, а па-другое, не хацелася б, каб усходнія суседзі пакрыўдзіліся з якой дробязі. Дарэчы, тут будуць сустракацца рускамоўныя цытаты.

Гэтым летам вырашыў працягнуць сваё леташняе падарожжа, якое тады перапыніў з-за таго, што "Лад" нібыта пачаў выконваць абяцанне, дадзенае (не ім) перад колішнім паказам сербскіх фільмаў у "Цэнтральным" (маўляў, хутка сербскае кіно пакажуць па беларускім тэлебачанні; да гэтага часу не лічу, што гэтае абяцанне было выканана).

Калі першапачатковы маршрут быў вызначаны, я сасніў нейкі насценны надпіс лацінкай. Адзіны надпіс, сустрэты мной у Петразаводску, - "Crazy Karelija"; у Беламорску - Archangelsk Vodnik (дарэчы, ў самім Архангельску я сустрэў толькі фаната "Зеніту"); у Кемі лацінка трапляся часцей не толькі на сценах, але і на шыльдах (назву горада бачыў ажно ў двух варыянтах: Kemi і Kem’), нават здалося, што расійская Дума не прымала ніякіх пастаноў пра кірыліцу як адзіны дзяржаўны алфавіт! Але таго, што снілася, усё роўна не бачыў.

Трэба адзнач